Hipoteza czasu termicznego () – propozycja z pogranicza grawitacji kwantowej, mechaniki statystycznej i filozofii fizyki, której klasyczną wersję zaproponował Carlo Rovelli w 1993 roku, a ujęcie oparte na algebrach von Neumanna rozwinął w 1994 roku wspólnie z Alainem Connesem. Według tej hipotezy czas nie musi być podstawowym składnikiem opisu świata. Jego fizyczny przepływ może wyłaniać się ze stanu termodynamicznego układu, zamiast być wyznaczany przez zewnętrzny zegar.
Hipoteza należy do programów próbujących odpowiedzieć na problem czasu w teoriach (czyli takich, w których prawa fizyki zachowują tę samą postać niezależnie od wyboru układu współrzędnych), szczególnie w próbach połączenia ogólnej teorii względności z mechaniką kwantową. Hipoteza ma charakter formalny i programowy: proponuje sposób identyfikacji przepływu czasu w teoriach niewyróżniających zewnętrznego parametru czasowego.