Publiczne kpiny, jakie wywołała afera, uderzyły w reputację kilku znanych lekarzy zaangażowanych w sprawę. Mistyfikacja stała się tematem licznych satyr i dostarczyła pożywki ówczesnej krytyce wymierzonej w kompetencje oraz etykę środowiska lekarskiego. Wyśmiewał ją między innymi satyryk i krytyk społeczny William Hogarth, który szczególnie piętnował łatwowierność lekarzy. Toft została ostatecznie zwolniona bez postawienia zarzutów i wróciła do domu.
Początek mistyfikacji Pierwsza znana wzmianka prasowa o sprawie ukazała się 10 października 1726 w „Weekly Journal or British Gazeteer”. Obszerniejszą relację „Mist’s Weekly Journal” opublikował 19 listopada 1726:
Mary Toft, określona w relacji jako „biedna kobieta”, miała dwadzieścia cztery lub dwadzieścia pięć lat. Ochrzczono ją 21 lutego 1703 jako Mary Denyer, córkę Johna i Jane Denyerów. W 1720 poślubiła Joshuę Tofta, czeladnika sukienniczego. Ich córka Ann urodziła się 27 marca 1723 i zmarła w lipcu tego samego roku. Syn James urodził się 8 lipca 1724. W chwili mistyfikacji Toft miała zatem za sobą dwa porody, lecz żyło tylko jedno z jej dzieci. Kiedy w 1726 ponownie zaszła w ciążę, jako angielska chłopka nadal musiała pracować w polu. Na początku ciąży skarżyła się na bolesne dolegliwości, a około połowy sierpnia wydaliła coś, co opisywała jako dużą bryłę tkanki.