Wojna o sukcesję węgierską – wojna rozgrywająca się w latach 1490–1492 pomiędzy pretendentami do tronu węgierskiego – nieślubnym synem Macieja Korwina – Janem Korwinem, królem Niemiec – Maksymilianem Habsburgiem, królem Czech – Władysławem II Jagiellończykiem oraz królewiczem Polski – Janem Olbrachtem. Bezpośrednią przyczyną konfliktu było nieuznanie elekcji Władysława II przez resztę kandydatów. Wojna została zakończona dwoma traktatami pokojami – z Janem Olbrachtem w Koszycach, a z Maksymilianem w Pożoniu (dzis. Bratysława).
Geneza konfliktu Po śmierci Macieja Korwina władzę na Węgrzech objęła rada koronna pod przewodnictwem jego żony, królowej Beatrycze oraz jego nieślubnego syna, Jana Korwina. Zwołano elekcję nowego króla na 17 maja 1490 na pod Pesztem. Uprawnionymi w głosowaniu była arystokracja, duchowieństwo oraz miasta królewskie, które mogły wystawić delegacje po 3-4 przedstawicieli, jednak najważniejszy głos należał do członków rady koronnej, czyli biskupów, możnowładców oraz wysokich urzędników. Głównymi kandydatami do korony węgierskiej byli Jan Olbracht, Władysław II – król Czech, Maksymilian Habsburg – cesarz rzymski oraz Jan Korwin.