Jednym z głównych wymagań szlachty wobec kandydata było zerwanie z antymagnacką oraz centralizacyjną polityką Macieja.
Kandydatura Jana Korwina mały|Jan Korwin Maciej Korwin jeszcze za życia próbował zabezpieczyć elekcję dla swojego nieślubnego syna. Po roku 1489 Maciej szukał poparcia dla jego kandydatury u Habsburgów, którzy jednak w rzeczywistości mieli zamiar zagarnąć królestwo Macieja pod swoje panowanie. Dodatkowo możni uznali, że porozumienia ustalone za życia Macieja są nieważne, gdyż elekcja Jana nie została przeprowadzona jeszcze za życia władcy. Szlachta wolała wybrać zagranicznego władcę, gdyż wybór Jana mógł oznaczać utratę ziem imperium zbudowanego przez jego ojca. Beatrycze Aragońska również nie popierała jego kandydatury, ponieważ pragnęła wprowadzić swoje samodzielne rządy lub poślubić sukcesora jej męża. Po śmierci Macieja, kandydaturę Jana pozornie poparli niektórzy biskupi, jednak niewielu z nich zamierzało na niego głosować. Próbował pozyskać poparcie kasztelanów zamków królewskich oraz rozpoczął akcję werbunkową, dzięki której na początku maja dysponował już siłami liczącymi 10 tysięcy zbrojnych. Następnie zabiegał się o poparcie w stolicy apostolskiej.