Według relacji dalmatyńskiego duchownego za inicjatywę zaproszenia Jana Olbrachta na tron Węgier odpowiada wojewoda siedmiogrodzki Stefan Batory. Powołując się na rzekome związki Polski z Węgrami oznajmił, że wystarczą siły ilości 300 jezdnych, żeby uzyskać elekcję. Batory poparł Olbrachta nie tylko z powodu konfliktu, jaki był pomiędzy nim a Stefanem Zápolyą, ale również dlatego, że Olbracht i jego mentor Kallimach byli zwolennikami obrony antytureckiej. Oprócz Stefana Batorego, zwolennikami Olbrachta były rody średniej i wyższej szlachty ze Słowacji. Próbowano również uzyskać poparcie hospodara Mołdawii, jednak nie przyniosło to większych rezultatów.
Sejm elekcyjny 1490 Początkowy termin elekcji ustanowiony na 17 maja nie został dotrzymany. Otwarcie obrad ostatecznie nastąpiło 7 czerwca. Zwolennicy Jana Olbrachta, z inspiracji Mikołaja Batorego, ogłosili go królem Węgier poprzez aklamację. W wyniku tego możni ogłosili nieważność wyboru, a elekcję przesunięto w czasie w celu wysłuchania zagranicznych poselstw oraz spóźnionych uczestników obrad. Mimo tego Jan Olbracht uznał to wydarzenie jako prawny punkt wyjścia do swoich roszczeń do tronu węgierskiego. W międzyczasie Stefan Batory, prawdopodobnie przekonany przez Jana Filipca, opuścił obóz Polski i zaczął wspierać Władysława.