155–182; KKK 203–221..
Biblijne określenia Boga posługują się zarówno obrazami królewskimi, prawnymi i wojennymi, jak i obrazami pasterza, oblubieńca, ojca oraz matki. Kościół interpretuje je analogicznie, uznając, że żaden obraz zaczerpnięty ze świata stworzonego nie wyczerpuje rzeczywistości BogaKKK 239, 370; por. Iz 49,15; 66,13; Oz 11,1–9..
Imię Boże Według Księgi Wyjścia Bóg objawił Mojżeszowi tajemnicze imię wyrażone formułą ’ehje ’ăšer ’ehje, tradycyjnie tłumaczoną jako „Jestem, który jestem” (Wj 3,14)KKK 203–207.. Imię własne Boga zapisywano czterema hebrajskimi spółgłoskami JHWH, tworzącymi tetragram.
Znaczenie tetragramu jest przedmiotem badań językoznawczych i egzegetycznych. W tradycji żydowskiej imienia tego nie wymawiano podczas lektury, zastępując je określeniem Adonaj („Pan”). Septuaginta oddawała je najczęściej słowem Kyrios, a łacińska Wulgata słowem DominusKKK 206–209..
Tradycja chrześcijańska łączy objawienie imienia Bożego z:
niezależnością istnienia Boga od wszystkich stworzeń; Jego wiecznością i niezmiennością; wiernością przymierzu; tajemniczością i niepojętością Boga; Jego bliskością wobec ludu, któremu obiecuje obecność i wyzwolenieKKK 206–213..