Każda Osoba jest w pełni Bogiem, ale żadna nie jest pozostałymi Osobami.
Samoistność i konieczność istnienia Samoistność, określana łacińskim terminem aseitas, oznacza, że Bóg nie otrzymuje istnienia, natury ani doskonałości od żadnej przyczyny. Nie jest „przyczyną samego siebie” w sensie wytworzenia siebie, ponieważ działanie przyczynowe zakładałoby wcześniejsze istnienie podmiotu. Jest raczej bytem nieuprzyczynowanym, istniejącym z racji własnej natury i stanowiącym ostateczną rację istnienia wszystkiego, co od Niego różne.
W tomizmie twierdzenie to wyraża formuła, że w Bogu istnienie nie jest czymś dodanym do istoty, lecz jest z nią identyczne. Byty stworzone istnieją dzięki otrzymanemu aktowi istnienia i mogą nie istnieć; Bóg jest konieczny w sobie i nie może nie istnieć. Konieczność Boga nie oznacza przymusu zewnętrznego, ale wykluczenie zależności oraz możliwości utraty istnienia.
Duchowość i niematerialność Bóg jest w katolicyzmie czystym duchem, a więc nie jest ciałem, nie składa się z materii i formy, nie zajmuje miejsca w sposób właściwy przedmiotom fizycznym i nie podlega prawom rozpadu materialnego. Biblijne określenie Boga jako ducha nie oznacza subtelnej materii, lecz odmienny od cielesnego sposób istnienia, związany z intelektem i wolą.