Katolicyzm łączy klasyczne twierdzenie o absolutnej transcendencji Boga z wiarą, że jest On Bogiem żywym i osobowym, działającym w historii, objawiającym się jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Wszystkie atrybuty należą niepodzielnie do jednego Boga i są wspólne trzem Osobom Boskim; od atrybutów istotowych odróżnia się właściwości osobowe, takie jak ojcostwo, synostwo i pochodzenie Ducha Świętego.
Terminologia i zakres pojęcia Słowo „atrybut” oznacza w tym kontekście doskonałość, którą orzeka się o Bogu. Nie powinno być ono rozumiane w taki sam sposób jak cecha rzeczy stworzonej. Stworzenie może nabywać i tracić właściwości, natomiast Bóg – zgodnie z klasycznym ujęciem – nie „posiada” dobroci, mądrości czy życia jako czegoś odrębnego od siebie, lecz jest samą dobrocią, mądrością i życiem w sposób nieskończony i niepodzielny.
W teologii katolickiej spotyka się kilka częściowo nakładających się klasyfikacji przymiotów Bożych. Podziały te mają charakter dydaktyczny i nie stanowią odrębnych dogmatów: