W ujęciu katolickim pełnią Objawienia jest Jezus Chrystus, ponieważ w Nim niewidzialny Bóg objawia się jako Ojciec, a przez zesłanie Ducha Świętego odsłania trynitarny charakter swojego życia. Dlatego chrześcijańskie pojęcie Boga nie jest jedynie filozoficzną teorią pierwszej zasady, lecz pozostaje związane z historią stworzenia, przymierza, Wcielenia, odkupienia i uświęcenia.
Tradycja i Magisterium Formułowanie nauki o atrybutach Boga następowało stopniowo w odpowiedzi na spory chrystologiczne, trynitarne i kosmologiczne. Sobór nicejski I (325) określił Syna jako współistotnego Ojcu, a Sobór konstantynopolitański I (381) rozwinął wyznanie wiary w bóstwo Ducha Świętego. Rozstrzygnięcia te zakładały, że jedna i ta sama natura Boska, wraz ze wszystkimi jej doskonałościami, należy w pełni do Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Sobór laterański IV (1215) nauczał, że jeden prawdziwy Bóg jest wieczny, niezmierzony, wszechmogący, niezmienny, niepojęty i niewysłowiony, a Ojciec, Syn i Duch Święty są trzema Osobami jednej całkowicie prostej istoty, substancji lub natury.