W tradycji tomistycznej atrybuty wyprowadza się z rozumienia Boga jako pierwszego, koniecznego i niezłożonego źródła wszelkiego bytu. Skoro Bóg nie otrzymuje istnienia od innej przyczyny, nie zawiera możności wymagającej urzeczywistnienia i nie jest ograniczony przez materię ani przez jakąś przyjętą formę, opisuje się Go jako czysty akt (łac. actus purus) i samoistny akt istnienia (łac. ipsum esse subsistens). Z tego ujęcia wynikają w systemie Tomasza z Akwinu prostota, doskonałość, dobroć, nieskończoność, niezmienność, wieczność i jedność Boga.
Język o Bogu Analogia Teologia katolicka odrzuca zarówno całkowitą jednoznaczność, jak i całkowitą wieloznaczność orzekania o Bogu i stworzeniach. Gdy mówi się, że Bóg i człowiek są dobrzy albo mądrzy, słowa „dobry” i „mądry” nie oznaczają dokładnie tego samego, ponieważ sposób posiadania doskonałości jest nieskończenie różny. Nie są jednak pozbawione wspólnej treści. Orzekanie ma charakter analogiczny: doskonałość obecna w stworzeniu istnieje uprzednio i w sposób najwyższy w jego Stwórcy, lecz bez ograniczeń właściwych stworzeniu.
Klasyczna metoda obejmuje trzy powiązane momenty:
drogę afirmacji (łac. via affirmationis), gdy przypisuje się Bogu doskonałość poznaną w stworzeniu;
drogę negacji (łac.