Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Lwowa. Podczas okupacji sowieckiej w grudniu 1939 r. podjął pracę zawodową w kooperatywie „Elektrotechnik” we Lwowie w charakterze montera-mechanika silników spalinowych. W czerwcu 1941 r. wraz z nastaniem okupacji niemieckiej został przeniesiony na stanowisko szlifierza cylindrów silników spalinowych w Zakładach Mechanicznych im. Litwina. 29 czerwca 1943 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej (Oddział Maszynowy, Sekcja Konstrukcyjna) i uzyskał dyplom inżyniera mechanika. Następnie do czasu ponownego wkroczenia Armii Czerwonej pracował na uczelni jako asystent prof. dr. inż. Z. Ciechanowskiego i prof. dr. inż. S. Ochęduszki. Od czerwca 1943 r. do sierpnia 1945 r. był starszym inżynierem w Wojskowych Zakładach Remontowych we Lwowie.