Pod koniec 1855 roku arcyksiążę nabył pierwsze grunty na cyplu Grignano, który był wówczas skalistym i niemal pozbawionym roślinności fragmentem krasowego wybrzeża. Nazwę Miramar, później przekształconą we włoskie Miramare, wiąże się prawdopodobnie z nazwą rezydencji należącej do rodziny Charlotty w portugalskiej Sintrze.
Kamień węgielny pod budowę położono 1 marca 1856 roku. Projekt opracował Carl Junker, który odpowiadał również za ogólną koncepcję parku i części zabudowań pomocniczych. Maksymilian osobiście nadzorował przebieg robót, ingerując w rozwiązania architektoniczne, dekorację wnętrz i kształtowanie otoczenia.
Zewnętrzną bryłę pałacu ukończono w 1860 roku. Maksymilian i Charlotta wprowadzili się do rezydencji w Wigilię tego samego roku, chociaż prace nad wnętrzami pierwszego piętra oraz częścią dekoracji trwały nadal. Pełne urządzenie zespołu zakończono dopiero po wyjeździe arcyksięcia do Meksyku w 1864 roku.
Maksymilian i Charlotta
Miramare było prywatną siedzibą małżonków oraz miejscem reprezentacyjnym związanym z funkcją Maksymiliana jako dowódcy austriackiej marynarki wojennej.