Apartamenty na parterze zaprojektowano jako bardziej kameralne, natomiast pomieszczenia na piętrze przeznaczono na przyjęcia, audiencje i uroczystości dworskie.
W pałacu Maksymilian gromadził książki, dzieła sztuki, pamiątki z podróży, przedmioty przyrodnicze i zabytki archeologiczne. Wyposażenie oraz dekoracje nawiązywały do jego zainteresowania morzem, żeglugą, botaniką, historią i kulturami pozaeuropejskimi.
W kwietniu 1864 roku delegacja meksykańskich konserwatystów oficjalnie zaoferowała Maksymilianowi koronę Meksyku. Po przyjęciu godności cesarskiej Maksymilian i Charlotta opuścili Miramare i odpłynęli z Triestu na pokładzie fregaty „Novara”. Maksymilian został rozstrzelany w Querétaro 19 czerwca 1867 roku, natomiast Charlotta, po załamaniu psychicznym, pozostała pod opieką rodziny w Belgii.
Po śmierci Maksymiliana
Po śmierci fundatora zamek pozostawał własnością Habsburgów i był okresowo wykorzystywany przez członków rodziny cesarskiej. W Miramare przebywali m.in. Franciszek Józef I, cesarzowa Elżbieta, następca tronu Rudolf z żoną Stefanią Belgijską oraz arcyksiążę Franciszek Ferdynand Habsburg z rodziną.