Z biegiem lat zmarli członkowie wybrani na kontynencie nie byli zastępowani, podczas gdy dla Tajwanu tworzono dodatkowe miejsca, zaczynając od jedenastu miejsc w 1969 r. Pięćdziesięciu jeden nowych członków zostało wybranych na trzyletnią kadencję w 1972 r., pięćdziesięciu dwóch w 1975 r., dziewięćdziesięciu siedmiu w 1980 r., dziewięćdziesięciu ośmiu w 1983 r., stu w 1986 r. i stu trzydziestu w 1989 r. Chociaż wybieralni członkowie Yuanu Ustawodawczego nie mieli większości pozwalającej na odrzucenie legislacji, byli w stanie wykorzystać Yuan Ustawodawczy jako platformę do wyrażania sprzeciwu politycznego. Partie opozycyjne były formalnie nielegalne do 1991 roku, ale w latach 70. kandydaci do Yuanu Ustawodawczego startowali jako Tangwai („spoza partii”), a w 1985 roku kandydaci zaczęli startować pod sztandarem Demokratycznej Partii Postępowej.