mały|upright=0.9|prawo|Matka Boża z Góry Karmel i dusze w czyśćcu (fragm., mal. Giambattista Tiepolo). Wiara w pomoc Maryi w uwolnieniu dusz z czyśćca jest silnie zakorzeniona w pobożności szkaplerznej.
Przywilej sobotni (fr. privilège sabbatin, ang. Sabbatine Privilege) – w tradycji katolickiej szczególna obietnica wczesnego wyzwolenia z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci, uzyskiwana dzięki szczególnemu wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny. Przywilej ten miał dotyczyć wiernych, którzy za życia pobożnie nosili szkaplerz karmelitański i spełniali określone warunki. Podstawą tej wiary jest rzekoma „Bulla Sobotnia” (łac. Sacratissimo uti culmine), datowana na 3 marca 1322 r. (lub według niektórych źródeł 1317 r.), przypisywana papieżowi Janowi XXII. Współcześnie dokument ten jest powszechnie uznawany przez historyków Kościoła za apokryficzny.
Tło historyczne mały|lewo|upright=0.9|Rzeźba Matki Bożej z Góry Karmel i Dzieciątka Jezus. Jedna z modlących się dusz czyśćcowych (po lewej) ma założony szkaplerz karmelitański. Początki tradycji przywileju sobotniego są ściśle związane z zakonem karmelitów i obietnicami przekazanymi św. Szymonowi Stockowi. Zgodnie z tradycją, w 1251 r.