(lub 1245 r.) ukazała mu się Matka Boża, podając szkaplerz i obiecując, że „ktokolwiek umrze, mając na sobie ten habit, nie zazna ognia piekielnego”.
Kilkadziesiąt lat później papież Jan XXII miał rzekomo otrzymać własną wizję Maryi. Według apokryficznej bulli, Matka Boża poleciła papieżowi zatwierdzenie odpustów dla karmelitów oraz członków bractw szkaplerznych. Ponadto Maryja miała złożyć obietnicę, że w pierwszą sobotę po śmierci (sobota w Kościele jest dniem poświęconym Maryi) osobiście zstąpi do czyśćca, aby uwolnić dusze zmarłych wiernie noszących szkaplerz. Do uzyskania przywileju, zgodnie z bullą, wymagane było spełnienie trzech warunków: Pobożne noszenie szkaplerza za życia aż do śmierci. Zachowanie czystości odpowiedniej do stanu życia. Codzienne odmawianie Małego Oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (osoby, które nie potrafiły czytać, mogły zachowywać posty kościelne i wstrzymywać się od pokarmów mięsnych w środy i soboty).