Na terenie wsi istnieje duże zróżnicowanie tak pod względem glebowym, jak i pod względem przydatności tych gleb. Na przeważającej części obszaru występują gleby aluwialne, tj. mady i gleby starych teras akumulacyjnych. Gleby te wykształciły się w trzech następujących typach: brunatnym, pseudobielicowym i czarnej ziemi. Stanowią one najlepsze grunty orne i użytki rolne na terenie wsi. Występują głównie w zachodniej i południowej części wsi, gdzie przeważa krajobraz równinny.
Około 1/3 ogólnej powierzchni to utwory wietrzelinowe, leżące w terenie o rzeźbie wzgórzowo-erozyjnej. Z nich powstały gleby brunatne właściwe, wyługowane lub kwaśne. Posiadają one różną wartość rolniczą w zależności od składu mechanicznego i położenia. Na grzbietach i zboczach występują płytkie gleby o niewielkiej wartości rolniczej, trudne lub bardzo trudne do uprawy i przez to w zasadzie nieprzydatne do celów rolniczych. Ich występowanie skupia się przede wszystkim w północnej i wschodniej części.
Gleby kwaśne i bardzo kwaśne o wskaźniku pH powyżej 5,5 stanowią zdecydowaną większość gleb na terenie wsi (82%). Gleb lekko kwaśnych jest 12%, obojętnych 3,5% a zasadowych 2,5%. Tak znaczne zakwaszenie gleb jest wynikiem między innymi takich czynników jak: niska naturalna zawartość wapnia, intensywna produkcja przy braku wapnowania, kwaśne deszcze.
Świat roślin i zwierząt