Od chwili przyłączenia tych ziem do Korony położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego lokowana na prawie niemieckim. Ludność ruska miała w miejscu od XV w. drewnianą cerkiew, natomiast ludność polska należała do parafii Kombornia. W początkowym okresie Jabłonica Polska była własnością Kamienieckich, właścicieli zamku odrzykońskiego (od 1448 do 1480) np. Henryk Andreas Kamieniecki W XVI w. właścicielami wsi zostali Bonerowie, następnie Firlejowie, Mniszchowie, Tarnowscy, Wierzbowscy, Lanckorońscy, w XIX wieku Załuscy. Na przełomie XIX i XX w. właścicielami dóbr ziemskich w Jabłonicy byli Wysoccy. W ciągu swych dziejów wieś przeżywała różne klęski żywiołowe i napady band zza Beskidu, a nawet Tatarów. W 1785 roku miejscowość zamieszkiwało 840 osób, w tym wyznania rzymskokatolickiego 453 osoby, greckokatolickiego 342 osoby oraz 29 Żydów. Na miejscu istniała parafia unicka (obejmowała 9 miejscowości), zaś wierni obrządku łacińskiego uczęszczali do kościoła parafialnego w Komborni. W 1846 roku przez wieś przeszła fala napadów chłopskich, w czasie rzezi galicyjskiej.
W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Jabłonicy Polskiej z Budzyniem był gen. Józef Załuski.