Wśród jego nauczycieli i współpracowników wymieniani są Giuseppe Valadier oraz Antonio Canova.
Po powrocie do monarchii Habsburgów pracował w wiedeńskim urzędzie budownictwa dworskiego, a w 1807 roku został skierowany do administracji budowlanej w Trieście. Zajmował się projektowaniem dróg i mostów, rozbudową portu, budownictwem publicznym oraz ochroną zabytków antycznych w Trieście, Akwilei, Puli i na Istrii. Od 1813 roku kierował tymczasowo administracją budowlaną Pobrzeża Austriackiego, a w 1817 roku został jej naczelnym dyrektorem.
W 1818 lub 1819 roku objął stanowisko dyrektora szkoły architektury Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, które pełnił do 1849 roku. W 1820 roku powierzono mu także kierowanie departamentem architektonicznym urzędu budownictwa dworskiego. Jako wykładowca dążył do połączenia akademickiego kształcenia artystycznego z wiedzą techniczną i inżynierską.
Zmarł 7 listopada 1854 roku w Wiedniu. Został pochowany na cmentarzu św. Marka, skąd jego szczątki przeniesiono później do grobu honorowego na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu.