thumb|Niemieckie bombowce Heinkel He 111 nad kanałem La Manche (1940) Kanalkrankheit (pol. „choroba kanałowa”) – forma nerwicy frontowej, która zaczęła pojawiać się latem 1940 roku wśród niemieckich pilotów podczas bitwy o Anglię w czasie II wojny światowej. Dla załóg Luftwaffe, operujących na granicy zasięgu bojowego, wyskakiwanie ze spadochronem nad Anglią oznaczało pewne schwytanie, podczas gdy skoki ze spadochronem nad kanałem La Manche często kończyły się śmiercią z wychłodzenia lub utonięciem.
Opis Wielu niemieckich pilotów cierpiało na skurcze żołądka lub nie mogło jeść. W miarę trwania walk liczba samolotów zawracających do okupowanej Francji z powodu przegrzania silników, niskiego ciśnienia oleju lub awarii przyrządów stale rosła. Piloci cierpieli na tajemnicze ataki zapalenia wyrostka robaczkowego lub znajdowali inne sposoby, aby dostać się do izby chorych. W rzeczywistości te dolegliwości medyczne i awarie sprzętu były objawami przewlekłego stresu, spowodowanego skrajnym zmęczeniem. Nie istniała polityka odpoczynku i regeneracji dla niemieckich pilotów myśliwców.