Jego główną pracą były wydane w 1879 roku Studi sulle opere latine del Boccaccio, poświęcone łacińskojęzycznej twórczości Boccaccia i jej źródłom.
Prowadził również badania nad historią Triestu i Istrii, średniowiecznymi rękopisami, lokalnymi instytucjami oraz działalnością historyków i uczonych związanych z regionem. W 1896 roku został członkiem korespondentem Accademia Nazionale dei Lincei, a w 1917 roku jej członkiem krajowym. Od 1906 roku należał także do Accademia della Crusca.
Działalność polityczna Hortis należał do włoskiego środowiska narodowego w Trieście, które dążyło do wzmocnienia pozycji języka i kultury włoskiej w austriackim kraju koronnym. W 1897 roku został wybrany deputowanym Triestu do Rady Państwa w Wiedniu. Mandat sprawował do 1906 roku. W parlamencie zabiegał między innymi o utworzenie włoskojęzycznego uniwersytetu w Trieście.
Po przyłączeniu Triestu do Włoch został w 1919 roku mianowany senatorem Królestwa Włoch. Od grudnia 1919 do kwietnia 1921 roku pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Senatu. Zasiadał w nim do śmierci w 1926 roku.