Po powrocie do Triestu zrezygnował jednak z praktyki adwokackiej, wybierając działalność bibliotekarską i naukową.
Działalność bibliotekarska W 1873 roku, po wygraniu konkursu, został dyrektorem biblioteki miejskiej w Trieście. Kierował nią przez około pięćdziesiąt lat, do 1923 roku. Rozwijał przede wszystkim zbiory dotyczące historii, piśmiennictwa i życia kulturalnego Triestu, Istrii oraz regionu adriatyckiego. Pod jego kierownictwem biblioteka pozyskiwała rękopisy, korespondencję, dokumenty archiwalne i księgozbiory prywatne.
W latach 1876–1887 redagował czasopismo historyczne „Archeografo Triestino”. Był również związany z triesteńskim towarzystwem naukowo-literackim Società di Minerva, którego został sekretarzem, a następnie prezesem. Po śmierci przekazał bibliotece miejskiej własny księgozbiór, liczący ponad 11 tys. woluminów, oraz rękopisy i materiały warsztatowe. W 1950 roku bibliotece nadano jego imię.
Działalność naukowa Hortis zajmował się włoską literaturą średniowieczną i humanistyczną. W 1874 roku opublikował opracowanie nieznanych pism Petrarki, a następnie prowadził badania nad recepcją autorów antycznych w dziełach Petrarki i Boccaccia.