Rozwój portu przyspieszył po doprowadzeniu do Triestu w 1857 roku Kolei Południowej, łączącej miasto z Wiedniem. W latach 1868–1883 na północ od centrum powstał zespół portowy zaprojektowany przez francuskiego inżyniera Paula Talabota, określany później jako Porto Vecchio – Stary Port. Obejmował on pięć pirsów, cztery baseny portowe, magazyny, urządzenia przeładunkowe i bezpośrednie połączenia kolejowe.
Otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 roku zwiększyło ruch między Triestem a portami Bliskiego i Dalekiego Wschodu. W związku z dalszym wzrostem przeładunków na początku XX wieku rozpoczęto budowę nowych urządzeń portowych na południe od centrum. Powstały tam m.in. Porto Nuovo, terminale przemysłowe, port naftowy i nabrzeża przeznaczone do obsługi drewna oraz towarów masowych.
Po rozpadzie Austro-Węgier i przyłączeniu Triestu do Włoch port utracił część dawnego zaplecza gospodarczego, jednak zachował funkcje tranzytowe. Działalność handlową stopniowo przenoszono ze Starego Portu do nowszych terminali położonych na południu miasta. Dawny zespół Porto Vecchio został w XXI wieku w znacznej części wyłączony z działalności portowej i przeznaczony do rewitalizacji miejskiej.