Kazimierz Kwieciński (ur. 16 czerwca 1895 w Pleszewie, zm. po 1961) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wojciecha i Magdaleny z Drążewskich urodzony 16 czerwca 1895 w Pleszewie, ówczesnym mieście powiatowym prowincji poznańskiej. Był starszym bratem Mariana (ur. 1898), inżyniera, podporucznika administracji rezerwy Wojska Polskiego. Od 7 do 10 roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie do gimnazjum w rodzinnym mieście. Po trzech latach przeniósł się do gimnazjum w Kępnie. Po niespełna roku przerwał naukę w gimnazjum i przez kolejny rok uczył się prywatnie. Ostatecznie w 1914 ukończył gimnazjum w Krotoszynie. W latach 1910–1915 był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana.
Od 1 czerwca 1915 do 21 grudnia 1918 służył w armii niemieckiej. Po ukończeniu szkolenia rekruckiego w 7 pułku grenadierów w Legnicy walczył na froncie w Serbii, a później na froncie zachodnim. W grudniu 1917 został mianowany podporucznikiem. W 1918 jako niezdolny do służby frontowej, pełnił funkcję komendanta obozu jeńców, ułatwiając ucieczkę Francuzom. Chcąc uniknąć konsekwencji prawnych ochotniczo zgłosił się na front.