Po rewolucji listopadowej został przeniesiony do kadry zapasowej w Wittenbergu skąd udało mu się wrócić do Pleszewa.
W trakcie powstania wielkopolskiego walczył w szeregach batalionu pleszewskiego, późniejszego I batalionu 8 pułku strzelców wielkopolskich, a następnie 62 pułku piechoty. Dowodził kompanią i I batalionem. Wyróżnił się 27 kwietnia 1920 dowodząc I batalionem w boju pod wsią Machnówka.
25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Później został przeniesiony do 68 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 805. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu i zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy II batalionu. W 1924 został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Później został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku.