Badania archeologiczne ujawniły tam pozostałości sześciobocznej chrzcielnicy oraz mozaiki podłogowe z okresu pierwszej bazyliki.
W 1843 roku rozebrano średniowieczną absydę nawy głównej wraz z freskami z XV wieku. Rok później barokowy ołtarz główny autorstwa Alessandra Tremignona przeniesiono do kaplicy Skarbca i zastąpiono nowym ołtarzem wykonanym przez Giovanniego Antoniniego. W latach 1930–1933 przeprowadzono restaurację pod kierunkiem Ferdinanda Forlatiego, podczas której uporządkowano plac przed katedrą i odtworzono absydę nawy głównej. W 1949 roku ponownie przebudowano prezbiterium według projektu architektów Francesca Franca i Umberta Frandolego.
Architektura mały|lewo|Gotycka rozeta w fasadzie
Katedra jest kamienną, pięcionawową budowlą powstałą z połączenia dwóch średniowiecznych kościołów, co nadało jej nieregularny układ przestrzenny. Środkową nawę przykrywa drewniany strop o konstrukcji przypominającej odwrócony kadłub. Nawy boczne prowadzą do zachowanych absyd wcześniejszych świątyń, natomiast wokół korpusu rozmieszczono kaplice powstające od XIV do XVII wieku.