Zasłynął podczas epidemii cholery, która nawiedziła Królestwo Polskie w 1852, gdy w atmosferze powszechnego lęku i strachu przed zarażeniem się chorobą, własnoręcznie wywiózł na taczce i pochował ciało ubogiego żebraka. Za szczególną gorliwość w walce z cholerą otrzymał osobiste podziękowania od namiestnika Królestwa Polskiego.
Zmarł 26 kwietnia 1858 w Tuliszkowie i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Środzie Wielkopolskiej Kategoria:Urodzeni w 1798 Kategoria:Polscy duchowni katoliccy okresu zaborów Kategoria:Zmarli w 1857 Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Duchowni diecezji kujawsko-kaliskiej Kategoria:Duchowni archidiecezji poznańskiej Kategoria:Ludzie związani z Tuliszkowem Kategoria:Kanonicy kaliskiej kapituły kolegiackiej Kategoria:Duchowni katoliccy Królestwa Kongresowego Kategoria:Ludzie związani z Nowym Miastem nad Wartą