Konstrukcję przystosowano do obrony z użyciem broni palnej i artylerii, nadając jej wieloboczną formę ograniczającą martwe pola ostrzału.
Budowę zakończono w 1636 roku, gdy wzniesiono trójkątny Bastion Fiorito, zwany także Bastionem Pomis, zaprojektowany przez Giovanniego Pietra de Pomisa. Powstała w ten sposób forteca miała trójkątny obwód obronny, którego wierzchołki tworzyły trzy bastiony różniące się formą i rozwiązaniami konstrukcyjnymi.
Zamek nie odegrał większej roli w działaniach wojennych. Już w 1639 roku inżynier Giovanni Pieroni oceniał go jako niewystarczający do obrony przed regularnym oblężeniem. Do 1750 roku pozostawał siedzibą kapitana cesarskiego, po czym pełnił przede wszystkim funkcje koszarowe i więzienne. Kazamaty w bastionach wykorzystywano w XIX wieku także do przetrzymywania więźniów politycznych.
Po przyłączeniu Triestu do Włoch w 1918 roku w zamku umieszczono okręg wojskowy. W 1930 roku kompleks przeszedł na własność miasta, a następnie został poddany gruntownej restauracji. Usunięto część późniejszych przekształceń, obniżono poziom dziedzińca i odtworzono wybrane elementy pierwotnego układu. W 1936 roku odrestaurowany zamek udostępniono jako muzeum.