Po zakończeniu użytkowania budowla została częściowo rozebrana, a jej pozostałości przykryła późniejsza zabudowa miejska. Pamięć o dawnym obiekcie zachowała się w nazwie dzielnicy Rena, wywodzonej od słowa arena. W średniowieczu wokół reliktów teatru rozwinęła się zabudowa dzielnic Riborgo i Donota.
Odkrycie i badania Pierwszym znanym nowożytnym świadectwem istnienia teatru jest rysunek opublikowany przez triesteńskiego historyka Ireneo della Croce w 1698 roku. W 1814 roku relikty budowli rozpoznał architekt Pietro Nobile, jednak teren pozostawał wówczas gęsto zabudowany i nie przeprowadzono systematycznych wykopalisk.
Teatr odsłonięto podczas rozbiórek zabudowy starego miasta i wykopalisk prowadzonych od lipca 1937 do września 1938 roku. Pracami archeologicznymi kierował Vittorio Macchioro, a nadzorował je Bruno Molajoli z urzędu konserwatorskiego. Uroczyste udostępnienie częściowo odsłoniętego zabytku nastąpiło 21 kwietnia 1938 roku.
Architektura Widownia, czyli cavea, ma formę półkolistą i została częściowo oparta na zboczu wzgórza. Dzieliły ją promieniście rozmieszczone schody oraz poziome przejścia. U podstawy widowni znajdowała się półkolista orchestra, przeznaczona dla przedstawicieli miejscowej elity i uczestników uroczystości.