Litania pokory – katolicka modlitwa w intencji obdarzenia wiernego cnotą pokory. Jak każda litania, jest to forma modlitwy błagalnej z powtarzaną odpowiedzią. Nie jest używana podczas publicznych nabożeństw liturgicznych w Kościele katolickim, lecz w prywatnych nabożeństwach i dewocjach wiernych.
Historia i autorstwo Autorstwo litanii powszechnie przypisuje się kardynałowi Rafaelowi Merry del Val (1865–1930), sekretarzowi stanu Stolicy Apostolskiej za pontyfikatu papieża Piusa X. C. S. Lewis przypisał jej kompozycję kardynałowi w liście do ks. Giovanniego Calabrii z marca 1948 roku. Zgodnie z tradycją kardynał miał odmawiać tę modlitwę po każdej odprawionej mszy świętej. Rozpowszechnienie tej atrybucji nastąpiło w dużej mierze za sprawą o. Charlesa Belmonte, który włączył litanię do zbioru Handbook of Prayers (1986), opisując ją początkowo jako „przypisywaną”, co późniejsi kopiści uprościli do „autorstwa kard. Merry del Val”.