Źródła zasilania Funduszu Melioracyjnego zostały określone w sposób zapewniający jego względną stabilność finansową. Na jego majątek składały się przede wszystkim środki pozostałe po Państwowym Funduszu Melioracyjnym utworzonym ustawą z 1921 r. o popieraniu publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych oraz saldo Pożyczkowego Funduszu Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie przeznaczonego na cele melioracyjne. Fundusz zasilany był ponadto dotacjami Skarbu Państwa, przelewami z Funduszu Obrotowego Reformy Rolnej, wpływami z tytułu spłaty pożyczek i innych należności zwrotnych, odsetkami od zgromadzonych środków pieniężnych oraz innymi dochodami przewidzianymi przepisami prawa.
Przyjęte rozwiązania świadczyły o dążeniu władz państwowych do stworzenia trwałego systemu finansowania inwestycji melioracyjnych, opartego zarówno na środkach budżetowych, jak i na funduszach celowych oraz zwrotnych instrumentach finansowych. Ustawa z 1939 r. stanowiła zwieńczenie międzywojennego procesu kształtowania polityki państwa w zakresie melioracji wodnych, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwił pełną realizację przewidzianych w niej rozwiązań organizacyjnych i finansowych.
Przypisy
__INDEKSUJ__ __LINKNOWEJSEKCJI__
Kategoria:Fundusze celowe