Projekt nowego gmachu przygotował departament budownictwa austriackiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Jego autorem był Emil Artmann, działający pod nadzorem dyrektora departamentu Emila Förstera. Budowę prowadzono w latach 1901–1905. Pałac miał reprezentować władzę Habsburgów w największym porcie austriackiej części monarchii i był siedzibą namiestnika Austriackiego Wybrzeża.
Ze względu na niestabilne podłoże w pobliżu morza budynek posadowiono na platformie o grubości około 160 cm, wspartej na około 3000 betonowych palach. Rozwiązanie miało zapobiegać osiadaniu rozległej konstrukcji wzniesionej na terenie dawnego nabrzeża.
Po zajęciu Triestu przez wojska włoskie w listopadzie 1918 roku pałac stał się siedzibą wojskowego gubernatora Wenecji Julijskiej Carla Petittiego di Roreto. Po utworzeniu prowincji Triestu w 1922 roku umieszczono w nim prefekturę.
Po przejściu miasta pod władzę włoską zmieniono dekorację odnoszącą się do monarchii habsburskiej. Z mozaik i rzeźb usunięto lub przekształcono herby, korony i symbole cesarskie, zastępując część z nich emblematami dynastii sabaudzkiej i państwa włoskiego.