Na elewacji od strony nabrzeża umieszczono także tablicę z tekstem biuletynu zwycięstwa generała Armando Diaza.
Podczas niemieckiej okupacji Triestu w latach 1943–1945 pałac nadal był siedzibą prefekta, którym był Bruno Coceani. Po II wojnie światowej, w okresie alianckiej administracji strefy A Wolnego Terytorium Triestu, mieściła się w nim Rada Strefy. Po przejęciu administracji nad miastem przez Włochy w 1954 roku budynek ponownie stał się siedzibą prefektury.
Architektura Pałac ma nieregularny plan dostosowany do stosunkowo wąskiej działki pomiędzy Piazza Unità d’Italia, Via San Carlo, Piazza Verdi i nabrzeżem. Wewnątrz rozmieszczono trzy dziedzińce: główny oraz dwa mniejsze. Wokół głównego dziedzińca zlokalizowano reprezentacyjne wejście, klatkę schodową i dawne pomieszczenia dla powozów.
Na parterze, antresoli i najwyższych kondygnacjach znajdowały się biura administracji. Reprezentacyjne sale oraz mieszkanie namiestnika urządzono na pierwszym piętrze. Do najważniejszych wnętrz należała dwukondygnacyjna sala balowa, a także apartamenty przeznaczone dla namiestnika, jego rodziny i członków rodziny cesarskiej. Na płaskim dachu planowano ogród przeznaczony dla namiestnika.