Zamiast konfrontacyjnej postawy przyjęto strategię pragmatycznej współpracy, która opierała się na interesach handlowych i stabilności relacji dwustronnych. Takie podejście spotykało się z krytyką za nadmierne uzależnienie gospodarki niemieckiej od rynku chińskiego, co oceniano jako działanie krótkowzroczne i niekorzystne z punktu widzenia długoterminowej strategicznej autonomii Unii Europejskiej. Wybrana przez Merkel strategia kontrastowała z coraz bardziej rywalizacyjnym podejściem Stanów Zjednoczonych wobec Chin, ujawniając brak spójnej wizji w zakresie reagowania na globalne zagrożenia systemowe oraz redefiniowania pozycji Europy w kontekście zmieniającego się ładu międzynarodowego.
Polityka międzynarodowa Angeli Merkel, mimo okresowych sukcesów w zarządzaniu kryzysami i utrzymywaniu stabilności, ujawniła ograniczenia technokratycznego modelu przywództwa w kontekście długofalowych wyzwań geopolitycznych. Trudności w wypracowaniu spójnej strategii wobec kluczowych aktorów międzynarodowych, w tym Federacji Rosyjskiej i Chińskiej Republiki Ludowej, a także tendencja do centralizacji procesów decyzyjnych w ramach Unii Europejskiej, przyczyniły się do osłabienia pozycji Europy w dynamicznie zmieniającym się porządku międzynarodowym.