Czesław Wisłocki (ur. 20 października 1893 w maj. Nowa Planta, zm. 5 kwietnia 1939 w Nowogródku) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Edwarda i Marii księżnej Światopełk-Mirskiej (1863–1933) urodzony 20 października 1893 w majątku Nowa Planta. Był starszym bratem Haliny (1899–1966), zamężnej z Aleksandrem Łubieńskim, majorem dyplomowanym kawalerii.
W czasie wojny z bolszewikami dowodził 7 kompanią 45 pułku piechoty. Wyróżnił się 7 grudnia 1919 w wypadzie na Miropol i 20 stycznia 1920 w wypadzie na Romanów. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie 5 Brygady Jazdy, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk strzelców podhalańskich. Później został przeniesiony do korpusu oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii) i wcielony do 27 pułku ułanów w Nieświeżu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 108. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1924 został przydzielony do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 15 sierpnia 1924 i 22. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Później wrócił do macierzystego pułku.