XIX wieku na rozkaz generał-gubernatora Pawła Kotzebue.
Do lat 80. XIX wieku ulica była bardzo wąska; w najszerszym miejscu miała 8 metrów. W 1882 roku została poszerzona poprzez wyburzenie zabudowy po jej parzystej (północnej) stronie, na odcinku od Krakowskiego Przedmieścia do ulicy Nowosenatorskiej. W miejscu zburzonych domów wybudowano dwa nowe budynki. Jednym z nich była wielka kamienica Karola Scheiblera (nr 4) zaprojektowana przez Edwarda Lilpopa i Józefa Piusa Dziekońskiego. Przebudowano także pałac Załuskiego (Wesslów), który uzyskał nową elewację od strony ulicy i trzecie piętro.
W 1883 roku ulicą przeprowadzono linię tramwaju konnego, a w 1908 roku pojechały nią tramwaje elektryczne. W 1906 roku znalazła się w grupie pierwszych kilku ulic przy których uruchomiono latarnie elektryczne.
W 1898 roku na odcinku ulicy między ulicami Nowosenatorską i Wierzbową ułożono pierwszy w Warszawie bruk klinkierowy. W latach 1902–1905 na rogu ulic Trębackiej i Wierzbowej, w miejscu rozebranego ok. 1902 roku pawilonu Komory Celnej, wzniesiono Dom Dochodowy Warszawskich Teatrów Rządowych zaprojektowany przez Stefana Szyllera.
W dwudziestoleciu międzywojennym, do oddania do użytku wiosną 1939 roku Gmachu Sądu Grodzkiego przy ul. Leszno 53/55, w domu przy ul.