Ówczesne prawo żydowskie nakazywało bliskim odwiedzanie grobu zmarłego przez trzy kolejne dni w celu opłakiwania. Gdy tylko minął szabat, kobiety o świcie powróciły do grobu z przygotowanymi wcześniej wonnościami, aby dokończyć rytuał namaszczenia ciała, którego z powodu braku czasu nie wykonano w pełni w dniu pogrzebu. Na miejscu zastały odsunięty kamień, a aniołowie objawili im prawdę o Zmartwychwstaniu, polecając przekazanie tej nowiny ukrywającym się apostołom.
Tożsamość Niosących mirrę Tradycja Kościoła wschodniego wymienia najczęściej siedem kobiet jako Niosące mirręR. Schembra, Donne al sepolcro di Gesù. Le sette mirofore tra letteratura, iconografia e liturgia, Università degli Studi di Torino, 2024.: Maria Magdalena – obecna w opisach wszystkich czterech Ewangelii; Maria, żona Kleofasa (często utożsamiana z Marią, matką Jakuba Mniejszego); Salome – matka apostołów Jakuba i Jana, synów Zebedeusza; Joanna – żona Chuzy, zarządcy dworu Heroda Antypasa; Marta z Betanii – siostra Łazarza; Maria z Betanii – siostra Łazarza; Zuzanna.