We współczesnym użyciu "namaszczenie" jest zazwyczaj stosowane do błogosławieństw ceremonialnych, takich jak koronacja europejskich monarchów. Jest to kontynuacja wcześniejszej praktyki hebrajskiej, najbardziej znanej z namaszczeń Aarona na arcykapłana oraz zarówno Saula, jak i Dawida przez proroka Samuela. Koncepcja ta jest ważna dla postaci Mesjasza lub Chrystusa (hebr. i st.gr.James Strong, The New Strong's Exhaustive Concordance of the Bible (Nashville: T. Nelson, 1990) Heb. No. 4899 Gr. No. 5547. „Namaszczony"), którzy zajmują poczesne miejsce w judaizmie i teologii chrześcijańskiej oraz eschatologii. Namaszczenie – w szczególności namaszczenie chorych – bywa w chrześcijaństwie określane również łacińskim terminem unctio; namaszczenie umierających jako część ostatnich sakramentów (wiatyku i namaszczenia) w Kościele katolickim było dawniej nazywane „ostatnim namaszczeniem" (łac. extrema unctio).