Judaizm mały|Samuel namaszcza Dawida, Dura Europos, Syria, III wiek W starożytności użycie świętego oleju do namaszczania było istotne w konsekracji u Hebrajczyków kapłanówWj 29,7 (BT)., arcykapłana (Kohen Gadol)Wj 29,29; Kpł 4,3 (BT). i świętych naczyńWj 30,26 (BT).. ProrocyPor. 1 Krl 19,16; 1 Krn 16,22; Ps 105,15 (BT). i królowie izraelscy również byli namaszczani, ci drudzy z rogu.1 Sm 16,13 (BT). Namaszczenie krzyżmem przygotowanym zgodnie z ceremonią opisaną w Księdze WyjściaWj 30,22-25 (BT). uważano za udzielenie „Ducha Pańskiego". Namaszczenie zostało wykonane przez Samuela w miejsce koronacji zarówno Saula1 Sm 10,1 (BT)., jak i Dawida. Praktyka ta nie zawsze była przestrzegana i wydaje się, że była niezbędna tylko podczas konsekracji nowej linii lub dynastii.
Ze względu na jego znaczenie, arcykapłan i król byli czasami nazywani „Pomazańcem"Por. Kpł 4,3-5; 4,16; 6,20; Ps 132,10 (BT).. Termin ten – מָשִׁיחַ, Masziach – dał początek przepowiadanej postaci MesjaszaPor. Ps 2,2; Dn 7,13; 9,25-26 (BT). oraz długiej historii osób zgłaszających do niego pretensje.