wyżynach (prawdopodobnie wzniesieniach służących do kultu, które wcześniej mogły stanowić miejsca święte plemion zamieszkujących Kanaan przed jego podbojem przez Izraelitów). Głównymi postaciami rozdziału są: Jeroboam – król północnego królestwa Izraela, który zinstytucjonalizował fałszywy kult. Mąż Boży (młody prorok) – prorok pochodzący z Judy, który publicznie potępił bałwochwalstwo Jeroboama. Stary prorok – starszy prorok, mieszkaniec Betel, który przez podstęp nakłonił młodszego proroka do złamania Bożego nakazu.
Uschnięcie ręki Jeroboama (13,1–10) Podczas składania ofiar „nielegalne praktyki kultowe” Jeroboama w „nielegalnym sanktuarium” w Betel zostały zdemaskowane przez proroka z Judy, który przybył tam na polecenie Jahwe. Udowodnił on, że cudowna moc Boga przewyższa władzę króla. Konflikt w Betel może stanowić tło dla historii późniejszego pojawienia się w tym mieście proroka Amosa (por. Am 7,10–17). Anonimowy prorok (mąż Boży) przepowiedział koniec dynastii Jeroboama i królestwa północnego, zapowiadając, że z „domu Dawida” narodzi się król imieniem Jozjasz, który zbezcześci wyżyny w Betel, paląc na nich ludzkie kości (co wypełniło się około 300 lat później – por. działania Jozjasza w 2 Krl 22,1–23,10).