Gdy oburzony Jeroboam wyciągnął rękę, rozkazując uwięzić proroka, jego ręka natychmiast uschła. Zniszczony cudownie ołtarz stanowił znak prawdziwości proroctwa, podczas gdy uschła ręka ukazywała bezsilność króla wobec proroczego słowa. Na prośbę przerażonego Jeroboama prorok pomodlił się do Boga, a ręka króla wróciła do pełnej sprawności. Wdzięczny władca zaprosił proroka na posiłek i chciał go obdarować, ten jednak zdecydowanie odmówił. Powołał się przy tym na wyraźny zakaz Boży, który zabraniał mu spożywania jakiegokolwiek pokarmu i picia wody w tym miejscu, a także powrotu tą samą drogą.

Werset 2

„Jozjasz”: szesnasty król Judy, który w czasie swojego panowania (ok. 640–609 p.n.e.) przeprowadził „reformę deuteronomiczną” w celu usunięcia wyżyn na północnych i południowych terytoriach IzraelaEdwin Thiele, The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings, (1. wyd.; New York: Macmillan, 1951; 2. wyd.; Grand Rapids: Eerdmans, 1965; 3. wyd.; Grand Rapids: Zondervan/Kregel, 1983). , 9780825438257, 217.. Między wstąpieniem na tron Jeroboama a narodzinami Jozjasza minęło około 330 lat. Wzmianka o królu, wymieniająca go z imienia i zapowiadająca wypełnienie przez niego proroctwa po tak długim czasie, jest bardzo rzadka w Starym Testamencie (podobnie jak proroctwo dotyczące Cyrusa w Iz 44,28;