Każde z trzech naczyń posiada z reguły własny futerał lub etui, jednak bardzo często mniejsze pojemniki są ze sobą połączone w jeden obiekt i wspólnie umieszczone w ozdobnej, drewnianej lub metalowej skrzynce (arce). Wnętrze takich skrzynek bywa niekiedy idealnie dopasowane do kształtu ampułek lub zawiera specjalną perforowaną płytkę, która utrzymuje je stabilnie na miejscu. Mogą być także umieszczane na tackach lub dekoracyjnych postumentach. W celu ułatwienia przenoszenia olejów (szczególnie do sakramentów udzielanych poza kościołem, takich jak chrzest czy namaszczenie chorych), wykształciła się forma niewielkich chrismariów składających się zaledwie z dwóch pojemników. Przenoszono je często w bursie, nierzadko wspólnie z wiatykiem.
Użycie i historia Pierwsze znane ze źródeł naczynia na oleje pochodzą z X wieku, choć w praktyce używano ich już wcześniej. Historycznie chrismaria były przechowywane na honorowych miejscach i uroczyście noszone w procesjach. Ich powszechny wygląd uległ zmianie w XVII wieku, kiedy to zaczęły przybierać formę zestawów trzech małych, cylindrycznych pojemników z pokrywkami. W Hiszpanii nie zachowały się autentyczne egzemplarze sprzed XIII wieku, chociaż bez wątpienia używano ich znacznie wcześniej.