Właśnie od tamtego okresu pojawił się zwyczaj umieszczania mniejszych amfor w bogato zdobionych skrzynkachFrancisco Naval y Ayerbe: Arqueología y bellas artes, 1922..
Każdy kościół parafialny zazwyczaj posiada swoje własne chrismarium, które jest w razie potrzeby napełniane i uzupełniane z dużej amfory katedralnej. Zapas olejów świętych jest corocznie konsekrowany przez biskupa w Wielki Czwartek (podczas tzw. Mszy Krzyżma) i przechowywany w katedralnym chrismarium.
Zarówno w kościołach katedralnych, jak i parafialnych, chrismaria oraz inne naczynia ze świętymi olejami są tradycyjnie przechowywane pod kluczem w specjalnych ściennych szafkach lub wnękach, nazywanych ambrami. Ze względów praktycznych i liturgicznych, ambry takie umieszczano najczęściej w prezbiterium kościoła lub w bezpośrednim sąsiedztwie chrzcielnicy.
Inne znaczenie terminu
W dawnym słownictwie historyczno-kościelnym określenie chrismarium (inaczej consignatorium ablutorum) odnosiło się również do specjalnego pomieszczenia lub wydzielonego miejsca w kościele, w którym nowo ochrzczonym udzielano sakramentu bierzmowania (nazywanego dawniej signaculum lub signum).