Elewacja od strony Piazza Grande była pierwotnie znacznie prostsza i nie stanowiła głównego akcentu kompozycyjnego budynku.
Pierwsze zmiany w projekcie wprowadził Andrea Seu, który ujednolicił kompozycję elewacji, przeniósł balkony i podwyższył skrajne części budynku. Po zakupie pałacu przez Assicurazioni Generali w 1846 roku obiekt nadal pełnił funkcje mieszkalne, handlowe i usługowe.
W 1872 roku Eugenio Geiringer i Domenico Righetti przeprowadzili gruntowną przebudowę fasady od strony placu. Modernizacja wiązała się z przekształcaniem Piazza Grande w reprezentacyjną przestrzeń miejską oraz budową nowego ratusza i Palazzo Modello. Pierwotne rozwiązania Buttazzoniego na tej elewacji zostały niemal całkowicie zastąpione nową dekoracją eklektyczną.
Kolejny remont przeprowadzono w 1972 roku według projektu architekta Lucia Arneriego i inżyniera Paola Scarpy. Prace miały charakter konserwatorski i zachowały wygląd budynku ukształtowany podczas dziewiętnastowiecznej przebudowy.
Architektura Pałac zajmuje narożną działkę pomiędzy Piazza Unità d’Italia, Passo di Piazza i Via del Teatro.