Jego elewacje odzwierciedlają kilka faz budowlanych, łącząc pierwotne formy neoklasycystyczne z dekoracją eklektyczną dodaną w drugiej połowie XIX wieku.
Elewacja od strony Via del Teatro ma centralną część podkreśloną pięcioma żłobkowanymi pilastrami doryckimi w wielkim porządku. Parter i pierwszą kondygnację opracowano jako poziome pasy gładkiego boniowania, natomiast wyższe partie urozmaicają balkony z metalowymi balustradami.
Fasada przy Passo di Piazza, pierwotnie traktowana przez Buttazzoniego jako główna, również została wyposażona w wielki porządek żłobkowanych pilastrów doryckich. Jej środkową część akcentuje długi balkon z żelazną balustradą. Andrea Seu rozszerzył układ pilastrów i podkreślił pionowe podziały skrajnych części elewacji.
Obecna fasada od strony Piazza Unità d’Italia powstała zasadniczo podczas przebudowy z 1872 roku. Jej skrajne części zaakcentowano czterema żłobkowanymi pilastrami jońskimi, ponad którymi umieszczono dekoracyjne pola oraz figury bóstw antycznych. Całość wieńczy balustrada i centralna grupa rzeźbiarska autorstwa Luigiego Zandomeneghiego, przeniesiona z wcześniejszej elewacji budynku.