Architektura Budynek reprezentuje neoklasycyzm przełomu XVIII i XIX wieku. Jego układ przestrzenny i forma widowni nawiązują do mediolańskiego Teatro alla Scala, zaprojektowanego przez Giuseppe Piermariniego. Sala ma typowy dla włoskich teatrów operowych układ podkowiasty, z parterem oraz kilkoma kondygnacjami lóż.
Główna fasada od strony Piazza Giuseppe Verdi ma monumentalny portyk z półkolistymi arkadami wspartymi na filarach z kamienia istryjskiego. Powyżej znajduje się pas wielkiego porządku, z jońskimi pilastrami i półkolumnami rozmieszczonymi naprzemiennie z oknami.
Zwieńczenie fasady tworzy grupa rzeźbiarska przedstawiająca Apollina w towarzystwie personifikacji sztuki lirycznej i tragicznej. Na skrajach podstawy umieszczono figury Marsa oraz Plutona z Cerberem. Na kamiennych elementach fasady zachowały się ślady ostrzału z walk francusko-austriackich w 1813 roku.
Elewacja tylna, zwrócona ku morzu, została ukształtowana przez Eugenia Geiringera w latach 1882–1884. Architekt powtórzył w niej zasadnicze formy i podziały fasady od strony placu, dostosowując je do zmienionej skali budynku.