Kompozycję tworzą naprzemiennie wysunięte i cofnięte partie muru, balkony, loggie, kolumny, pilastry oraz dekoracyjne obramienia okien.
Najbardziej charakterystyczną częścią budynku jest zaokrąglony narożnik zwrócony ku skrzyżowaniu Corso Italia i Via Matteo Renato Imbriani. Zastosowane w nim balkony i pionowe podziały elewacji łagodzą przejście pomiędzy obiema fasadami, a jednocześnie podkreślają ekspozycję kamienicy w przestrzeni ulicznej.
Dekoracja fasad obejmuje ornamenty roślinne, wieńce, festony i stylizowane motywy geometryczne. Ważnym elementem są również postacie kobiece wykonane ze sztucznego kamienia, przypisywane rzeźbiarzowi Romeowi Rathmannowi. Figury umieszczono w górnych partiach elewacji oraz przy obramieniach otworów i balkonów.
W projekcie widoczne są wpływy architektury wiedeńskiej, zwłaszcza dzieł Ottona Wagnera i środowiska wiedeńskiej secesji. Depaoli nie kopiował jednak bezpośrednio wzorów austriackich, lecz łączył je z bogatą dekoracyjnością włoskiego stylu florealnego oraz eklektyczną tradycją triesteńskich kamienic końca XIX wieku.