W środku prącia znajduje się niewielka, dudkowata kość prąciowa, czyli bakulum. Sięga ona tylko jednej czwartej długości żołędzi, a więc więcej niż u skoczuszka bladego czy pustynnego, a mniej niż u skocznika długouchego.
Mikroskoczek ma krótki i gruby ogon, czym odróżnia się od wielu przedstawicieli swojej rodziny o ogonach dłuższych od ciała. Kończy się on bez kępki włosów, dobrze rozwiniętej u części innych skoczkowatych, takich jak wspomniany już skocznik czy też alaktagi. Jest on natomiast wypełniony tłuszczem, podobnie jak u skoczuszka gruboogonowego. Ogon ten gromadzi zapasy energii na zimę, a osiągać może średnicę 8 mm.
Skoczkowate rozwinęły zaawansowany ewolucyjnie sposób poruszania się. Posiadają długie tylne kończyny i stopy umożliwiające dwunożne poruszanie się i wysokie i długie skoki. Przednie kończyny są natomiast krótkie. Zgodnie z polskojęzyczną nazwą gatunkową tylne stopy zwierzęcia kończą się pięcioma palcami. Występują na nich również stożkowate modzele u podstawy palców. Spodnią stronę palców porasta krótki włos tworzący szczoteczki długości 4–5 mm. Są one białe w środku, a szare bądź ciemnobrązowe na zewnątrz.