W sierpniu i wrześniu 1944 roku lotnictwo Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i aliantów zachodnich zrzuciło nad Warszawą, Puszczą Kampinoską i Lasem Kabackim ponad 200 ton zaopatrzenia, z czego powstańcy zdołali przejąć ok. 50–100 ton. W misjach zaopatrzeniowych utracono łącznie 43 samoloty. Z kolei lotnictwo ZSRR miało dostarczyć powstańcom około 150 ton zaopatrzenia, okupując to utratą 14 samolotów.
Rola lotnictwa w koncepcjach powstania powszechnego Polskie plany i koncepcje Pierwotne założenia Koncepcje powstania powszechnego opracowywane podczas II wojny światowej w okupowanym kraju oraz w Naczelnym Dowództwie Polskie Siły Zbrojnych (PSZ) na Zachodzie od początku zakładały, że działania bojowe Związku Walki Zbrojnej (od lutego 1942 roku – Armii Krajowej) będą na szeroką skalę wspierane przez Polskie Siły Powietrzne na Zachodzie (PSP) i lotnictwo alianckie. Udział lotnictwa uznawano za warunek sine qua non powodzenia powstania. Zakładano przy tym nie tylko szeroko zakrojone dostawy broni i zaopatrzenia, lecz również bezpośredni udział lotnictwa w walkach powstańczych oraz przerzut zwartych jednostek wojsk lądowych i lotnictwa do okupowanej Polski.