W tym ujęciu śmierć nie oznacza kresu istnienia, lecz przejście do innego wymiaru rzeczywistości.
Badaczka interpretuje latarnika jako postać znajdującą się pomiędzy bytem i niebytem. Jego anonimowość, ciągła wędrówka oraz niemal całkowity brak cech indywidualnych sprawiają, że staje się figurą człowieka przekraczającego granicę pomiędzy światem doczesnym a pozaziemskim. Według Gajdy postać latarnika została celowo pozbawiona cech indywidualnych. Czytelnik nie poznaje jego wyglądu, biografii ani miejsca pochówku, dzięki czemu bohater przestaje być konkretną osobą i nabiera znaczenia uniwersalnego.
Legutko odczytuje niesiony przez latarnika płomyk jako symbol światła duchowego. W jej interpretacji bohater staje się figurą ludzi, którzy „rozniecają światło” dla innych, pozostając sami anonimowi. Ich śmierć nie oznacza całkowitego zniknięcia, gdyż pozostawiają po sobie dobro uczynione innym.
Gajda wskazuje, że motyw cienia należy do najważniejszych symboli utworu. Odwołuje się on do bogatej tradycji kulturowej i religijnej, w której cień oznacza przemijalność ludzkiego życia oraz nieuchwytność ludzkiego istnienia.